پرسيد

شبانه دور شويم

گفتم

اينهمه تور به آب

و اينهمه ماهى‌گير

گفت

نور مى‌شويم

گفتم

تو دل‌خوشى به نور

من به ماه

انتظار شب طوفانى را بايد کشيد

صبر داشته باش

سنگ بود شايد
آنچه در گلدان کاشتم
با هرچه اميد

جوانه نزد
نتوانست


ماهى خيال مى‌کرد
در خاک زنده مى‌ماند

عجيب بود گلدان
عجيب بود تازه بهار
عجيب بود
عجيب بود

و پس
گريه کردم
زياد
کنار گلدان

شورى بر ماهى
شورى بر سنگ
شورى بر دلم


سنگ بود در خاک
دانه نداشت گلدان
خالى بود

ماهى نبود
ماهى نداشت دريا
دريا نبود
دريا نداشت

دعا کن
باد بياد
ماهى در حبابى
روى ترديد موج
از موج شدن
دارد مى‌ميرد

آنها سوگوار و سالخورده
دور فانوس‌ جمع‌اند
نفتش دارد تمام مى‌شود
نفس آخر را مىکشد شعله
تمام ‌مىشود فانوس دريايى

ماهيها
گرد پايه‌ها جمع‌اند
نور که به آب افتاد
شنا کنان دور مى‌‌شوند

رودخانه از درونت مى‌گذرد
از ميان تو ماهى

من سوار قايق‌ام
پارو مى‌زنم
در درون تو ماهى


به دريا مى‌بريم
به آبهاى بيشتر
و هراس بيشتر

موج پشت موج

به آسمان نزديک تر مى‌شوم
و فرو مى‌افتم
تا زير آبها
در درون تو ماهى

ماهى‌ها دامن پر چين دارند
وقتى به دريا مى‌رسند
تور به سر دارند
گل و لاى
و حسرت ماهى‌گيران
شکست خورده